خانواده ی پدری اش در اصل تفرشی بودند. خانواده ی مادری جلالی از خاندان قدیمی هدایت به شمار می رفتند.
بیژن جلالی چند ماهی در رشته ی فیزیک دانشگاه تهران و چند سالی در رشته ی علوم طبیعی دانشگاه های تولز و پاریس درس خواند. همه ی آنها نیمه کاره ماند. زیرا علاقه به شعر و ادب ، مسائل فکری و ادبی و گشت و گذار آزاد در زمینه های فلسفه و هنر و ادبیات، او را از انضباط و نظم درس خواندن دور کرد. در بازگشت، در رشته ی زبان و ادبیات فرانسوی دانشگاه تهران نام نوشت. دوره ی لیسانس را به پایان برد.
علاقه به شعر و ادب، فلسفه و عرفان ، زندگی در محیط فرهنگی خاندان هدایت، گفتگو با دایی اش صادق هدایت و تاثیر پذیری از او و اقامت پنج ساله ی دوره ی جوانی در فرانسه ، پیوند هایی میان جلالی و نوشتن به وجود آورد. گاه به فارسی، گاه به فرانسه .آنها را جدی نمی گرفت. اما پس از اینکه به ایران بازگشت و توانست با فراغ بیشتری بخواند و بیاندیشد و بنویسد، تامل های شاعرانه اش نظم گرفت. توانست از ادای معانی ذهنی خود بر آید. او از آغاز دهه ی چهل این تامل ها را به نشر سپرد. سروده هایش در مجموع با تلقی مثبت و گشاده رویانه ای از اهل ادب معاصر رو به رو شد. هرچند شعر هایش همه سپید بود و به نسبت هم نسلانش تا حدی دیر به انتشار آنها پرداخت.
روز ها- دل ما و جهان- رنگ آب ها- آب و آفتاب- روزانه ها و نیز دو گزینه اشعار : بازی نور و درباره شعر - کتاب هایی هستند که در زمان حیاتش به چاپ رساند
جلالی ازدواج نکرد. زندگی اش در سکوت و با آرامش و تالویی خاص ادامه داشت.
چند روزی پس از نیمه آذر ماه هفتادو هشت دچار سکته مغزی شد . اندکی بیش از یک ماه را در اغما گذراند و در روز آدینه ی بیست و چهار دی ماه همان سال در هفتادو دو سالگی زندگی را بدرود گفت.
پست الکترونيک
آرشيو وبلاگ
از صفحات اول تا به حال
از صفحه 23 تا 39
از صفحه 40 تا 56
از صفحه 56 تا 68
از صفحه 69 تا 71
از صفحه 72 تا 75
از صفحه 76 تا 82
از صفحه 83 تا 93
از صفحه 93 تا 98
از صفحه 98 تا 107
از صفحه 108 تا 122
از صفحه 123 تا 125
از صفحه 126 تا 131
از صفحه 132 تا 145
از صفحه 145 تا 152
پيوندها
نگاهی به جهان شاعرانهی بیژن جلالی - از سیروس نوذری
زمان گذشته
چه نقشهایی دارد
نقشهایی جادویی
پرنده ای گذشت
آیا بالش سفید بود
و کدام سو را تماشا می کرد
پرنده ای گذشت
که نامش را نمی دانم
و رنگش را ندیدم
شاید پرنده سعادت بود
که از آسمان پنجره می گذشت
دانستن تاریخ روز ها
به کار من نمی آید
ولی نمی دانم چرا
پای شعر هایم تاریخ
روز می گذارم
شاید لیوان
از شکسته شدن
درد می کشد
و دیوار از خراب شدن
شاید تن ما نیز
از مردن رنج می کشد
بی آنکه دیگر بدانیم
بخوابیم
تا کار ها درست
شود
.
نه می توانیم ببینیم
نه می توانیم بدانیم
نه می توانیم به خاطر بسپریم
نه می توانیم فراموش نکنیم
ما مجموع ناتوانی ها هستیم
ولی خود را توانا می پنداریم
دانش تلخی را می آموزیم
با گذشت روز ها
که آن ندانستن است
بیش از این نمی دانیم
که ما نیز چون شمعی
خاموش خواهیم شد
هرچه آسمان را بیشتر
نگاه می کنم
درمانده تر می شوم
کودک نو آموزی هستم
در دبستان شعر
و آنچه را که به من می گویند
تکرار می کنم